12 Sep
0

Volleybalvrije dagen

Terwijl ik dit stukje tik, geniet ik met volle teugen van mijn vijfde volleybalvrije dag. Afgelopen zaterdag hebben we onze laatste wedstrijd van het seizoen gespeeld. Dat betekende ook meteen het startsein van twee weken vrij van volleybal. We krijgen veertien dagen vrijaf om onze vermoeide lichamen te laten herstellen van een overvol programma dat begin augustus aanving en – met enkele rustdagen tijdens kerst – pas het één na laatste weekend van april halt hield. Gedurende het seizoen hebben we op hevige momenten niet getraind om het lichaam te laten herstellen, maar met vijf trainingen van 2,5 uur per week is de echte rust pas nu aangebroken. Het is bijzonder om te merken dat je lijf pas écht vermoeid is als het daar de tijd voor krijgt. Ik ontwaakte gisteren uit een middagdutje, maar afgaand op mijn zware benen leek het eerder of ik een halve marathon had gerend. Bij het tillen van een tas schreeuwt mijn rug om aandacht. En als ik de trap op wil, weigeren mijn knieën. Het enige wat mijn lichaam wil, is slaap. Héél veel slaap.

Ik heb het me door het jaar heen niet eens goed gerealiseerd, maar ik heb bijzonder weinig last gehad van mijn toch wel gevoelige rug. Dat is wel een driewerf hoera waard! Ik vermoed dat het te maken heeft met de specifieke vorm van krachttraining die we hanteren. In plaats van tig kilo´s aan stangen en gewichten de lucht in te drukken, maken wij gebruik van aquabags. Het woord verklapt het al: het zijn sterke zakken gevuld met water. Eén kleine balansverstoring heeft als gevolg dat al het water naar één kant klapt. Het beheersen van je complete core is hierdoor tot een kunst verheven. Bovendien wordt na een dergelijke oefening een volleybalgerelateerde beweging uitgevoerd. In mijn geval betekent het vaak een bal verdedigen. Bijvoorbeeld: het wegdrukken van een medicinebal naar links wordt direct opgevolgd door een gesmashte bal aan mijn rechterzijde, die ik dien te verdedigen. Of het zijwaarts in drie passen heen en weer stappen met een aquabag wordt opgevolgd door een serie geslagen ballen. Op deze manier wordt de krachttraining direct vertaald naar het veld en ik heb het idee dat mijn lichaam hierdoor minder moeite heeft om die slag te maken en het geoefende daadwerkelijk toe te passen.

Deze volleybalvrije dagen zijn niet alleen supergeschikt om fysiek bij te tanken: ook mijn geest bemint deze rust. Het is een mooi moment om voorgaand seizoen te laten bezinken. Het was een hectisch jaar, wat met het winnen van de Supercup geweldig begon. Ik heb genoten van onze Europese trip naar Tsjechië en ik heb voor het eerst mogen ervaren hoe het is om de Twentse derby (Set-Up’65 vs Eurosped) te spelen (en te winnen!).

Reacties
Schrijf reactie